همچنان براى روزه هم كه يكى از مهمترين عبادتها است همين حكمت كه عرض كرديم وجود دارد . مختصاتى ديگر براى روزه مىتوان در نظر گرفت كه اهميت اين عبادت را اثبات مىنمايند : 1 - اخلاص در ذات اين عبادت است ، كمترين ريا و حتى نيت غير الهى مانند تحصيل تندرستى و غير ذلك ، هيچ راهى به آن ندارد . و اين اخلاص محض است كه - الف - نورانيتى بسيار عالى در درون شخص روزه دار به وجود مىآورد . ب - اين اخلاص نشاط فوق وصف مخصوصا در موقع افطار در درون آدمى ايجاد مىكند كه با هيچ نشاطى قابل مقايسه نمىباشد . چنان كه در روايتى از امام معصوم نقل شده است كه : للصّائم فرحتان : فرحة عند الإفطار و فرحة يوم القيامة . ( براى آدم روزه دار دو شادى وجود دارد : يكى در هنگام افطار . دوم در روز قيامت . ) 2 - اغنياء هم با روزه طعم گرسنگى و درد را مىچشند در روايتى از محمد بن على بن الحسين با اسناد خود از هشام بن الحكم چنين نقل مىكند كه : « إنّه سأل أبا عبد الله عليه السّلام عن علَّة الصّيام فقال : إنّما فرض الله الصّيام ليستوى به الغنىّ و الفقير و ذلك إنّ الغنىّ لم يكن ليجدمسّ الجوع فيرحم الفقير لأنّ الغنىّ كلَّما أراد شيئا قدر عليه فأراد الله تعالى أن يسوّى بين خلقه و أن يذيق الغنىّ مسّ الجوع و الألم ليرقّ على الضّعيف و يرحم الجائع » ( 1 )

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه - شيخ حر عاملى 7 - ص 3 همين روايت در كتاب علل الشرائع از على بن